PERSOONLIJK: Reizen gaat niet altijd over rozen

Hoewel ik één van de eersten zou zijn om je te vertellen dat je zeker een langere reis zou moeten gaan maken. Ben ik ook zeker één van de eersten die eerlijk zou zeggen dat reizen niet altijd over rozen gaat. Ook tijdens het maken van een lange reis zijn er mindere moment. Momenten waarop je je irriteert aan je reispartner of aan alles wat er om je heen gebeurt. Denk aan bussen en/of treinen die opeens niet meer rijden of veel te laat komen, verkopers die zich op iedere straathoek aan je vastklampen of gave tours die letterlijk en figuurlijk in het water vallen. Want ook aan de andere kant van de wereld is het niet altijd maar zonneschijn. Maar dat is niet eens het ergste dat kan gebeuren. De laatste tijd is het iets rustiger geweest op Travelaar, en dan voornamelijk op onze sociale media kanalen (volg je ons nog niet? Doe dat dan nu, via Facebook, Twitter en/of Instagram) en dat is niet zonder reden geweest. 

Het is alweer ruim drie weken geleden dat ik al twee dagen ziek op de bank lig. Een buikgriep denk ik. En een behoorlijke ook. Het is half 5 midden in de nacht als in eindelijk een beetje weg begin te dompelen als ik opeens mijn telefoon hoor trillen. Mijn geluid heb ik nooit aan – ook niet overdag -, maar toch houdt het trillen niet op. Het is dus geen droom. Ik strompel van de bank af en kijk op mijn telefoon. Op het scherm zie ik “papa” staan en al snel besluit ik – chagrijnig en half slapend – dat hij morgen maar weer terug moet bellen. Dit zijn toch geen tijden!? Ik druk het gesprek weg en zet mijn geluid uit – denk ik -, maar nog geen minuut later begint het trillen opnieuw. Chagrijnig besluit ik op te nemen zodat ik kan vertellen dat het midden in de nacht is en dat ik geen zin heb om te praten. Al snel loopt het gesprek echter anders. Het is niet mijn vader, maar mijn moeder die tegen me begint te praten en mij eerst – voordat ze zelf iets anders kan zeggen – rustig probeert te krijgen. Niet veel later is het hoge woord eruit: “Oma is overleden”. En daar zit je dan. In een donker huis, in Perth, zonder Erick want die is voor zijn werk een aantal dagen geleden vertrokken naar de wheat belt, mijn huisgenoten slapen en ook mijn zieke lichaam wordt helaas niet spontaan beter.

Met mijn moeder spreek ik af dat we contact houden en dan begint het circus. Ik zet een knop om en op de automatische piloot begin ik mensen te bellen. Eerst Erick uiteraard, want die moet ook op de hoogte gebracht worden,, maar krijg ik niet te pakken. Ik besluit daarom zijn leidinggevende te bellen en kan al snel het slechte nieuws vertellen. Erick besluit te gaan regelen dat hij in ieder geval zo snel mogelijk naar Perth kan komen. Daarna is mijn broertje aan de beurt die ik nogal in paniek schijn te hebben gebeld, sorry broertje ;). Niet veel later bedenk ik me dat het tijd is om praktische zaken te regelen. Dat we terug gaan naar Nederland daar is geen twijfel over mogelijk. Gelukkig hebben we onlangs een prima reisverzekering afgesloten (Special ISIS via Joho) en al snel spreek ik met iemand van de verzekering. Mijn naam wordt gevraagd, mijn geboortedatum, wie ik mee wil nemen en wanneer ik wil vertrekken. Binnen een paar minuten moet ik een aantal keuzes maken waar ik niet lang over na heb kunnen denken. Hoe lang willen we bijvoorbeeld in Nederland blijven? Ik besluit te gaan voor een dikke twee weken. We mogen maximaal vier weken, maar in die weken zullen we geen inkomen hebben en onze bankrekening begint aardig leeg te lopen. Hoe moeilijk het ook is, er zal zo snel mogelijk weer gewerkt moeten worden. Nog geen uur later, ontvang ik een e-mail met daarin de gegevens van onze vluchten en nog weer een paar uur later staat Erick eindelijk weer voor mijn neus. Zo snel kan alles opeens veranderen.

Aangezien mijn lichaam nog steeds niet beter wil worden besluiten we om de volgende avond (zaterdag) naar Schiphol te vliegen. In Perth pakken we onze spullen in, gaan de boodschappen in dozen en nemen we zaterdagavond afscheid van onze huisgenoten en voor we het weten zitten we in het vliegtuig naar Nederland. Een bestemming waarvan we niet hadden verwacht dat we er de komende maanden zouden komen. In het vliegtuig besef ik me dat ik in een roes leef. Ik besef niet wat er allemaal gebeurt en probeer zoveel mogelijk te slapen en mijn buik rustig te krijgen. Ziek ben ik nog steeds, maar gelukkig is de luchtvaartmaatschappij zo lief geweest om ons een upgrade te geven qua stoelen. Lekker veel beenruimte.

Op zondag aan het begin van de middag landen we dan eindelijk op Schiphol waarna we de bus en de trein pakken naar het hoge noorden. Hier worden we opgehaald door mijn ouders en na ons te hebben opgefrist vertrekken we naar opa. Nog steeds leef ik in een roes en hoewel ik uiteraard een traan heb gelaten – of eigenlijk veel meer toen ik het slechte nieuws hoorde – merk ik dat ik me de eerste dagen groot probeer te houden. Totdat ik het de tweede avond niet meer volhoud en een paar uur lekker jank. Eindelijk besef ik wat er allemaal is gebeurt en leef ik niet meer op de automatische piloot.

De volgende dagen zijn zwaar, maar ook “mooi” tegelijk – voor zover dat mogelijk is. De familie is er voor elkaar, de crematie is goed geregeld en ook opa houdt zich sterk. En hoewel de reden onwijs verdrietig is, ben ik blij om iedereen weer te zien. Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen, maar in Nederland zijn is zo erg nog niet.

Hoewel het overlijden van oma natuurlijk dé reden is van onze terugkomst, kunnen we het niet laten om een paar dagen in Groningen door te brengen om onze lieve vrienden en vriendinnetjes weer te zien en te spreken. En ook nu merken we weer, dat we eigenlijk een fantastisch leven hebben. Hoewel we al tien maanden aan het reizen zijn is het meteen alsof we nooit zijn weggeweest en is het weer even gezellig als altijd.

Maar aan alles komt een einde en zo stapten we afgelopen maanden weer in het vliegtuig. Terug naar Down Under. Terug naar ons avontuur in Australië. Het afscheid is moeilijk en wanneer we opstijgen komt alle spanning eruit en kan ik de tranen niet bedwingen. “Eigenlijk wil ik helemaal niet terug naar Australië” hoor ik mezelf tegen Erick zeggen. Toch weet ik dat ik er spijt van ga krijgen als ik het niet doe. De kans is er nu. Ook deze vlucht – met een korte overstap in Qatar – verloopt prima en op dinsdagavond, lokale tijd, landen we vermoeid in Perth. Met de taxi rijden we naar ons nieuwe onderkomen voor de komende tijd. We wonen nog steeds bij Kim en Joe in huis, maar zij zijn verhuist wat betekent dat ook wij een nieuw plekje hebben.

Terwijl ik dit typ gaat ons leventje in Perth weer verder. Na een paar dagen hebben we nog steeds beide behoorlijk last van een jetlag. Lees: We slapen tot een uurtje of drie ‘s nachts en zijn daarna klaarwakker. Jippie! :S Vanmorgen is het leven hier weer echt begonnen en is Erick weer vertrokken naar de wheat belt. Gelukkig heeft hij zijn baan terug kunnen krijgen al gaat hij nu wel naar een ander team, nog verder bij Perth vandaan (ongeveer 230 kilometer). Als het goed is worden we over een week of drie á vier weer herenigd en dat is maar goed ook, want mijn god, wat voel ik me eenzaam. Zo blijkt maar weer, reizen gaat niet altijd over rozen.

Lieve oma, ik mis je!

We hebben weinig foto’s gemaakt tijdens onze weken in Nederland, dus excuses voor de weinige plaatjes 😉

Heb jij al eens onverwacht een reis moeten onderbreken?



Kirsten - 32 jaar. Gek op; Tropische temperaturen, paradijselijke eilanden, malibu cola, tapas, sushi, hardstyle, hardcore, bordspellen, goede series en steden met een rauw randje. Hekel aan; Kou, sneeuw (eigenlijk gewoon de hele winter), uber-toeristische oorden, pittig eten en bier Favoriete landen: Laos, Iran & Spanje

Lees meer

26 reacties op “PERSOONLIJK: Reizen gaat niet altijd over rozen”

  1. Knap geschreven! En gecondoleerd met je oma… eerlijk verhaal, een lange reis is inderdaad heus niet alleen maar leuk. Sterkte komende tijd zonder Erick! Voor je het weet ben je weer samen 🙂

  2. Sterkte!! Wel heel fijn dat je toch 2 weken in Nederland bij familie kon zijn!! Succes verder!

  3. Aaah zo kut Kirsten! Gecondoleerd. Wel heel fijn dat je even terug kon komen om met familie te zijn, dat Erick mee mocht en dat nu ook jullie leventje Down Under weer verder gaat. Dit soort periodes zijn lastig, waar je ook zit in de wereld. Maar het komt goed, jullie zitten al op de goede weg! Succes!

  4. Nathalie schreef:

    Oh wat naar 🙁 Gecondoleerd… En wat ben je dan opeens ver weg… Gelukkig hebben jullie alles goed geregeld qua verzekeringen! Sterkte de komende tijd en geniet van jullie mooie/bijzondere reis!

  5. Yvonne schreef:

    Mooi geschreven, ontzettend rot om op die manier naar Nederland terug te komen… wel fijn dat Erick mee mocht trouwens, toch fijn zo’n goeie verzekering.. wij hadden destijds ook de special ISIS, maar gelukkig niet nodig gehad. Hopelijk kan je het allemaal een plekje geven en krijgen jullie een fijn vervolg van jullie reis. Xx

  6. Sabine schreef:

    Heftig meid! Gecondoleerd met je oma. Je hebt het mooi en eerlijk geschreven. In ieder geval heel fijn dat alles zo goed geregeld was. Sterke voor nu en hoop dat je snel weer kunt genieten!

  7. Mellisa schreef:

    Nog gecondoleerd en sterkte daar in Perth. Super naar om dit mee te maken als je aan de andere kant van de wereld zit. Hoop dat je snel weer je draai gevonden hebt daar!

  8. Sander & Jolien schreef:

    Allereerst heel veel sterkte in deze tijd. Wat een mooi en open geschreven verhaal. Ook wij hebben onze momentjes al meegemaakt maar zo heftig nog niet. Sterkte!

  9. Nogmaals gecondoleerd en heel veel sterkte gewenst! Ik hoop dat je het in Perth weer een beetje op kan pakken en weer kan genieten van de mooie reis die jullie aan het maken zijn.

  10. Gecondoleerd. Sterkte ermee!. Da’s altijd klote, maar als je ver weg bent ook nog eens onwerkelijker. Wij moesten ooit een reis door Mexico afbreken vanwege het overlijden van mijn vader. Wat een gedoe om snel weer in Nederland te komen.. pfff

  11. Heftig lieve Kirsten! Maar toch fijn dat je goed afscheid hebt kunnen nemen. Wij werden na de eerste week Nieuw-Zeeland gebeld dat Jan zijn vader een fikse hersenbloeding had gehad. Hij was buiten levensgevaar, dus we zijn niet naar huis gereisd. Maar man, wat was het moeilijk om weer ‘op reis te zijn’. Uiteindelijk hebben we gekozen voor de meest unieke ervaringen en wilde ik helemaal niet meer naar huis, omdat het zware leven op ons wachtte. Heftig!

  12. Lizette schreef:

    Gecondoleerd met je oma. Wat heb je het mooi verwoord, recht uit je hart. Ik wens je veel sterkte! (Ook al is het al weer even geleden) Gelukkig is het me nog niet gebeurd dat ik een reis eerder af moest breken. Mijn vader is ongeneeslijk ziek en daardoor besef ik wel dat iedere reis dat risico met zich mee brengt. Lastig dilemma, maar gelukkig een goede verzekering.

  13. Piet schreef:

    Je hebt het allemaal heel mooi verwoord! En dat zoiets heftig is kan ik mij levendig voorstellen. In 1988 ben ik samen met een vriendin vertrokken voor een paar maanden naar Zuid-Amerika. Tijdens die trip is mijn vader overleden. In een tijd zonder internet en mobiele telefoons. Hoe ik thuis gekomen ben (in Delfzijl) is een apart verhaal. Daarom kan ik mij heel erg goed voorstellen hoe jij je gevoeld moet hebben. Ik kom hier terecht omdat ik aan je jaaroverzicht 2016 begonnen was. En ik hoop dat zoiets tijdens jullie hele reis niet meer plaatsvindt. ALvast een geweldig 2017 toegewenst! (Overigens volg ik jullie via Instagram)
    Groeten,
    Piet

    • Wat lief dat je een reactie achter laat Piet. Dankjewel voor de fijne woorden. Wat heftig dat je vader is overleden tijdens jullie reis in 1988. Ik kan me voorstellen dat het destijds veel lastiger was om weer terug te gaan naar huis.

  14. Piet schreef:

    Oh, zo stom van mij! Gecondoleerd, sterkte. Helemaal vergeten!!

  15. Cathy schreef:

    Ik lees je verhaal nu pas, wel laat maar toch nog mijn condoleances met je oma. Wat jullie meemaakten is denk ik iets wat iedere reiziger af en toe door het hoofd speelt. Wat als…… Gelukkig dat jullie zo goed verzekerd zijn en wat is dat prima verlopen.
    Ik hoop dat je van nu af aan alleen maar mooie en fijne dingen gaat beleven. Een beetje tegenslag is normaal, maar zo’n verdrietige gebeurtenis veel te erg.
    Nog veel sterkte met het gemis van je oma!

Reageer op dit artikel

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.