Bago Myanmar

Myanmar: Het fijnste land in Azië? Voor ons niet

Ga via Google op zoek naar informatie over Myanmar en je zult weinig anders lezen dan “Birmezen zijn de liefste mensen in Azië” of “nergens zijn de mensen zo gastvrij als in Myanmar”. En natuurlijk geloof ik meteen dat er veel reizigers zijn met niets anders dan goede ervaringen. Maar wordt het reizen vaak niet te positief neergezet? Is reizen alleen maar leuk? Het antwoord hierop is nee. En laten wij daar nou eens goed achter zijn gekomen in, jawel Myanmar. Het land waar de lokale bevolking altijd glimlacht – als je andere reizigers moet geloven -, maar waar wij toch een andere kant van leerden kennen. Lang heb ik getwijfeld over een artikel als deze. Want hoe vertel je dat je een land niet is zoals je had verwacht? Dat een land niet aan de hoge verwachtingen kon voldoen. En dat terwijl de hele reizende wereld laaiend enthousiast lijkt te zijn. Gewoon. Door te typen. Door te vertellen wat wij hebben meegemaakt in Myanmar en wat ons heeft doen besluiten om het land na welgeteld acht hele dagen te verlaten.

Maha Bandula park Yangon, Myanmar. Park naast de Sule Pagdoa. Visum voor Myanmar

Vol goede moed en enorm veel zin stapten wij in september op het vliegtuig van Australië naar Bali. Zin om Australië te verlaten na elf maanden. Maar vooral veel zin om terug te keren naar ons geliefde Azië. Met Bali als startpunt, maar vooral met de gedachte aan Myanmar in ons hoofd. Want Myanmar is hét land waar we al jaren naartoe wilden. Het land waar we al jaren alleen maar goede verhalen over hoorden. En één van de weinige landen die we nog niet bezochten in Zuidoost-Azië. En als iedereen zo enthousiast is, kan het alleen maar geweldig zijn toch? Bleek dat even tegen te vallen.

Het begint allemaal op onze eerste volle dag in Yangon. Na een goede nachtrust stappen we vroeg in de ochtend vrolijk ons hostel uit om de grootste stad van Myanmar te verkennen. We eten op de door ons zo geliefde plastic stoeltjes – die in Myanmar nog net iets kleiner zijn dan in de rest van Azië – en dompelen ons onder in de chaos. Al snel komen we aan bij de Sule Pagoda. Eén van de belangrijkste trekpleisters van de stad. Het is mooi weer – misschien zelfs een beetje te warm -, de zon schijnt en dus besluiten we om neer te ploffen in het park naast de pagoda. De geuren van de stad opsnuiven, de lokale bevolking zien genieten van de vrije uurtjes. Maar al snel verdoezelt dit beeld. Want wat er een paar meter verderop gebeurt hebben we nog nooit meegemaakt.

Geweld in het park

Een paar meter van ons vandaan ploffen drie Birmese vrouwen op het gras met een jongetje van een jaar of vier. We horen wat geschreeuw en kijken meteen die kant op. Naast ons zitten twee tienermeiden en ook zij kijken even op, maar lijken alles normaal te vinden en gaan verder met het maken van selfies. Maar normaal vinden wij het zeker niet wat er gebeurt. Het jongetje lijkt publiekelijk gekleineerd te worden. Er wordt tegen hem geschreeuwd door één van de vrouwen, om de paar seconden krijgt hij een harde klap tegen zijn lichaam – hoofd, armen, benen, het maakt niet uit – en de arme schat lijkt allerlei gedragsoefeningen te moeten doen. “Down!” horen we. Waarna de jongen zonder zeuren door zijn knieën zakt. En daarna de woorden “Up” waarna de jongen weer omhoog komt. Dit alles herhaalt zich een aantal keren. En al die tijd staat de jongen daar zonder zeuren, met zijn armen voor zijn borst geklemd. Oprecht gaat dit minutenlang door.

Voorbijgangers kijken even, maar lopen verder. Een man komt er even bij zitten, lacht wat en loopt weer weg. En als klap op de vuurpijl wordt het jongetje helemaal uitgekleed en nog vaker geslagen en geschopt. Dit alles in een druk park, middenin de grote stad. Verbouwereerd kijken we. We wisselen boze blikken met de vrouwen, maar niets komt aan. En wat doe je dan als toerist zijnde? Er op af stappen en er iets van zeggen? Wij kunnen het niet meer aanzien en lopen weg. Met een naar gevoel in onze lichamen. Nog steeds denk ik over wat we hadden moeten doen. Maar op dat moment voelde het alsof we niets konden doen.

Sule Pagoda Yangon, Myanmar: Wat te doen in Yangon

Aangereden door een taxi in Myanmar

Diezelfde avond lopen we vanuit het centrum van Yangon naar de beroemde Schwedagon Pagoda in het noorden van de stad. De pagoda is prachtig, maar het voorval in het park knaagt nog steeds. En daar blijft het helaas niet bij. Als we vanaf de pagoda – in het donker – teruglopen naar ons hostel moeten we een drukke straat oversteken. Kijk links, kijk rechts en dat ongeveer tien keer voordat we daadwerkelijk naar de overkant komen. Zonder kleerscheuren redden we het, maar net voordat we de stoep op willen stappen aan de overkant horen we een harde knal. Snel kijken we achterom waar we een lokale man op de grond zien liggen. Hij is op zijn been geraakt door een taxi en komen te vallen. Ik kan me niet voorstellen dat dit geen pijn doet.

Je zou denken dat de taxi chauffeur stopt. Maar niets is minder waar. Er wordt naar de man geschreeuwd en getoeterd. Geen enkele keer wordt er gevraagd of alles goed gaat. Ja, door ons. Maar daar blijft het bij.

Schwedagon pagoda, Yangon Myanmar. Wat te doen in Yangon

In elkaar geslagen in de trein

Ook de volgende dag zien we nog steeds niet waarom velen Myanmar het mooiste en vriendelijkste land van Azië noemen. We pakken deze dag de circle train in Yangon samen met de Duitse Kevin. De treinrit is prachtig, maar op een gegeven moment een beetje saai. De hele circle duurt drie uur, maar wij besluiten halverwege om uit te stappen. We drinken, Erick voetbalt en stappen daarna weer in de trein terug. Terug naar het centrum van Yangon. In deze trein is het een stuk drukker en dus kunnen we niet bij elkaar zitten. Maar dat is niet erg, want ook zonder elkaar kunnen we genieten van de prachtige omgeving.

Ik plof neer tussen twee jonge stelletjes en droom net een beetje weg. Tot twee conducteurs op de jongen naast mij afstappen en behoorlijk agressief doen. Er wordt wat geschreeuwd en de jongen en het meisje worden meegenomen naar de achterkant van de trein. Een beetje verbaasd ben ik wel, maar het zal wel meevallen denk ik nog. Maar meevallen doet het niet. Vanaf onze plek – Erick en Kevin zijn ondertussen naast me komen zitten – kunnen we zien dat een paar meter verderop, in een andere coupé de jongen helemaal in elkaar wordt getrapt. Maar echt. Door twee grote, volwassen mannen. Na een paar minuten stopt de trein en zien we het stelletje van de trein afspringen. Het bos in. Voor zover een gezellige dag in de trein in Yangon.

Kosten Myanmar. Hoe duur is openbaar vervoer in Myanmar Wat te doen in Yangon: Ga mee met de circular train in Yangon

Honden trappen in Yangon

Op onze laatste dag in Yangon – de dag voor vertrek naar Chiang Mai – maken we weer iets mee. We zijn lopend onderweg naar één van de grootste shopping malls van de stad om naar de bioscoop te gaan als een (straat)hond ons tegemoet komt lopen. Achter de hond aan loopt een groepje jongeren. Eén van de jongens bedenkt zich geen moment als de hond voor hem staat en geeft hem een gigantische trap. Zomaar. Uit het niets. En de rest van de groep? Die kijkt niet op of om of lacht er zelfs om.

Op het verkeerde moment op de verkeerde plek?

Nu kun je denken dat wij op de verkeerde momenten op de verkeerde plek zijn geweest. Maar zoveel momenten van geweld? Zoveel vervelende situaties. Je gaat bijna denken dat dit geen toeval kan zijn. En dit zijn zeker niet de enige momenten. We hebben vaker het idee gehad dat mensen boos reageerden. Omdat we ze niet begrepen – Engels wordt lang niet door iedereen gesproken – of gewoon doordat we ergens liepen waar we misschien niet zo gewenst waren? Mede door deze momenten hebben we besloten om Myanmar eerder te verlaten. Want reizen heeft alles te maken met een bepaald gevoel hebben voor een bestemming. En ons gevoel bij Myanmar was allesbehalve goed. Daarbij komt de alom bekende reizigersdip – waar je echter niet al te vaak wat over leest, want reizen is alleen maar leuk toch!?. Myanmar was het niet voor ons. En is het niet voor ons.

Mya Tha Lyaung Reclining Buddha Bago, Myanmar

Al lijk je dit soort dingen tegenwoordig niet te mogen zeggen. Want wat ben je dan voor reiziger?! Hoe kun je een land als Myanmar nou niet helemaal geweldig vinden? Bagan is namelijk één van de mooiste plekken op aarde – aldus andere reizigers. Sorry Myanmar fans, maar nee wat ons betreft zijn Birmezen niet de liefste mensen ter wereld. En wat ons betreft is Myanmar niet het mooiste land van Azië. Het mag dan minder bezocht worden dan buurlanden, maar fijner is het er wat ons betreft zeker niet. Of misschien juist daardoor niet? Maar dag mag natuurlijk niet gezegd worden, want reizen naar Myanmar is veel cooler dan Thailand. Aldus, het beeld dat wordt geschetst online.

Wat willen wij hiermee zeggen?

Schrijven we dit artikel met het doel om mensen tegen te houden naar Myanmar te reizen? Zeker niet. Want natuurlijk heeft onze tijd in Myanmar niet alleen bestaan uit momenten als deze. Er zijn ook hele lieve mensen te vinden. Wat dat betreft is Myanmar niet anders dan andere landen. Het artikel is wel geschreven om je te laten zien dat reizen niet altijd leuk is. En dat niet iedere bestemming en iedere dag één groot feest kan zijn. Dit artikel is geschreven zodat jij niet met té hoge verwachten aan je reis begint. Zodat jij zelf kunt ervaren, zelf kunt beleven en je eigen mening kunt vormen. Maar het artikel is ook geschreven om een taboe te doorbreken. Een taboe van enkel positieve reisverhalen op het grote web. Want nogmaals; reizen is niet alleen maar leuk. En dat mag best gezegd worden. Ook door jou. Een dip hebben is niet gek. En een dag in bed liggen met een goed boek is geen weggegooide dag. Reizen is beleven. Reizen is dingen doen op jouw manier. Op de manier waarvan jij blij wordt. Want jouw reis draait om jou. En om wat jij wilt.

Heb jij zo’n bestemming bezocht waar iedereen laaiend enthousiast over is, maar waar jij maar geen kriebels van kreeg?

Uiteraard hebben wij geen foto’s  gemaakt van alle voorvallen. Wel zijn alle foto’s in dit artikel door onszelf gemaakt in Myanmar.

Kirsten - 32 jaar. Gek op; Tropische temperaturen, paradijselijke eilanden, malibu cola, tapas, sushi, hardstyle, hardcore, bordspellen, goede series en steden met een rauw randje. Hekel aan; Kou, sneeuw (eigenlijk gewoon de hele winter), uber-toeristische oorden, pittig eten en bier Favoriete landen: Laos, Iran & Spanje

Lees meer

38 reacties op “Myanmar: Het fijnste land in Azië? Voor ons niet”

  1. Tineke Snip schreef:

    Ik kan me voorstellen dat jullie je niet prettig voelden na deze vervelende en indrukwekkende ervaringen, die maakten dat jullie Myanmar niet het mooiste land vinden. Ik denk óók dat veel reizigers dit soort ervaringen niet willen/kunnen delen , omdat het misschien niet ‘hoort’. Daarom goed dat jullie dit taboe wel doorbreken, reizen is idd niet altijd leuk, en fantastisch, dat horen wij natuurlijk ook. Ik denk wel, dat als je wat ‘reismoe’ bent, je de negatieve ervaringen meer bijbliven, denk je ook niet? Hopelijk is jullie nieuwe reisbestemming wél wat jullie er van verwachten! Vind het hartstikke goed dat je dit beschreven hebt, geeft tenminste een beetje een realistischer beeld van reizen… fijn voor de beginnende maar ook de ervaren reizeiger denk ik. Groetjes Tineke.

    • Dat kan sowieso kloppen inderdaad. Dat de negatieve ervaringen dan blijven hangen. Maar dat is niet het geval hoor. We hebben ook zeker mooie herinneringen aan Myanmar, maar niet zoals bij andere landen die we bezocht hebben. Gelukkig 🙂

  2. Lotte schreef:

    Wauw dit vind ik toch even heftig hoor! Reizen is inderdaad niet altijd leuk maar zulke gevallen van geweld heb ik nog nooit ergens ervaren. Heel heftig seg en zeer begrijpelijk dat dit voor jullie een domper op de reisvreugde zette. Gelukkig zijn jullie op adem kunnen komen in Thailand en komt er binnenkort een nieuw reishoofdstuk aan. 🙂

  3. Mieke schreef:

    ❤️

  4. Linda schreef:

    Wat heftig zeg, en wat jammer dat de mensen jullie zo teleurgesteld hebben! Ik ben vanaf Chiang Rai een dag naar Myanmar geweest. We zijn lopend de grens over gegaan. En ondanks dat het een prachtig land is, merkte ik tijdens die grensovergang al een groot verschil met Thailand. Veel meer armoede, bedelende mensen, en ook daar vond ik de mensen niet vriendelijker of liever dan de Thaise mensen.

    Daarnaast moesten wij ook overal voor betalen waardoor het al minder gastvrij voelde dan Thailand. En dit heb ik vaker gehoord van mensen die een reis door Myanmar hebben gemaakt en zelf in Thailand wonen. Verhalen zoals jij vertel ken ik niet, maar worden vaak ook niet verteld denk ik.

    Zo ben ik zelf in Hong Kong ook vastgehouden in een auto, en mochten we er alleen uit als we een paar honderd euro zouden betalen. Ook een land in Azië waar je verder alleen maar goede verhalen over hoor.. heeft soms met dikke pech te maken, of simpelweg op de verkeerde plek op het verkeerde moment. Maar dat praat zeker niets goed, en met de onrust in het land mag je blij zijn dat je de grens over bent gegaan!

    • Voelt toch op de één of andere manier goed om te horen dat wij niet de enige zijn met dit soort ervaringen. Al is dat van jou natuurlijk niet helemaal vergelijkbaar. Wat een heftig verhaal van Hong Kong. op zo’n moment kun je niet anders dan betalen inderdaad. Wij hebben zoiets gehad in Phnom Penh, Cambodja een paar jaar geleden. Zo jammer, maar hoort bij het reizen helaas..

  5. Denise schreef:

    Ik denk dat jullie wel pech hadden dat jullie net een heleboel van dit soort dingen meemaakten; (vergelijkbare) dingen die ik ook wel eens heb meegemaakt, maar in allemaal verschillende landen. Ik vond Myanmar ook niet het allermooiste land en zeker geen makkelijk land (ook qua vervoer, lang geleden) en ik ben er ook nog flink ziek geweest), maar wel heel indrukwekkend. Niet de schoonheid van het land of de mensen zijn me bijgebleven (ik heb elders inderdaad wel aardiger mensen meegemaakt), maar de bijzondere sfeer, meestal ‘s ochtends heel vroeg (in Bagan, op Inle Lake en in kleine dorpjes) en de geuren. Het magische Bagan vond ik wel onvergetelijk. Ik snap dat het voor jullie niet bepaald fijn was zo, maar ik had het niet willen missen.

    • Sowieso geloof ik meteen dat er veel mooie plekken zijn hoor. Onze herinneringen aan Myanmar zijn dan ook niet alleen maar negatief. In eerdere dagboeken schreef ik ook over dat eten voor ons betaald werd bijvoorbeeld door een local. Super lief en gastvrij, maar ik wilde toch ook een blik werpen op dit soort gebeurtenissen. En op de één of andere manier geven nu veel meer mensen aan soortgelijke dingen meegemaakt te hebben in Myanmar. Toch een beetje dat taboe dus.. Het gekke is ook dat we in totaal ruim anderhalf jaar in Azië zijn geweest en nog nooit zoveel van dit soort dingen hebben meegemaakt. En we hebben toch al aardig wat gezien.

  6. Elisa schreef:

    Wauw heftig dit! Had ik niet echt verwacht, inderdaad door alle positieve verhalen. Zelf vond ik Osaka heel erg tegenvallen. Bij lange na niet de ervaring die jullie hebben gehad, maar 2 dagen tussen schreeuwende neonlichten, duizenden toeristen en eettent na eettent vonden we wel genoeg 😉

  7. Peter schreef:

    Jammer als hoop in een soort illusie vervaagt.

  8. Jacomijn Heupink schreef:

    Waar je dit ook meemaakt zal dit je beeld van een land kleuren. Erg jammer. Geweld gebeurt overal. Over het algemeen zijn wij, als toeristen, niet degenen die het zien omdat we veelal op andere plekken zijn. Ik heb natuurlijk ook van Nederland een ander gekleurd beeld door mijn werk, ik zie veel meer agressie en geweld dan de doorsnee burger. Wel kan ik gelukkig nog van heel veel landen en situaties heel oprecht genieten! Jullie een fijne reis verder!!

  9. Rianne schreef:

    Zó zie je maar hóé de dag kan verlopen. Dit zijn van die voor vallen die je óók nóóit meer vergeet, net als de mooie dingen van de dag.
    Hopen maar dat jullie dit niet te veel tegen komen.
    Véél plezier mét jullie verdere trip??❤❤

  10. Ooooh super jammer dat jullie dit hebben meegemaakt. Wij hadde immers een super ervaring in Myanmar. We hebben er 3 weken rondgetrokken en hadden een magische reis. Ik vond Yangon ook wel de minst leuke stad van alle plaatsen die we bezochten en mensen waren er idd niet uber vriendelijk, maar dat gevoel had ik ook in Bangkok… in het noorden van Myanmar hadden wij de tofste en meest authentieke momenten. Hopelijk schrijven jullie Myanmar nog niet helemaal af?

    Groetjes Sarah

  11. Wat een gebeurtenissen zeg, ik snap heel goed dat je je daar niet fijn bij voelt en een land verlaat, had ik waarschijnlijk ook gedaan. Reizen is niet altijd leuk en daar mag je best over schrijven. Wij vonden Singapore helemaal niks en schreven hier ook over, het werd niet door iedereen goed ontvangen, want singapore is toch een geweldige stad? Smaken verschillen en iedereen ervaart een plek anders. Xian in china vonden wij ook niks, andere vinden het de leukste stad van China, gelukkig verschilt dit voor iedereen. Goed dat je er over schrijft, vooral eerlijk blijven, dat vind ik altijd het belangrijkste

  12. shere schreef:

    Zo veel tegevallers in zo een korte tijd is niet fijn. Ik heb een hele schlechte ervaring met Israel, daar zou ik niet meer terug gaan.

  13. Fijn dit soort blogs. Niet omdat ze een leuke boodschap overbrengen, maar een eerlijke. Ik word soms zo moe van al die prachtige, bijzondere, leuke, geweldige, gave en fantastische reizen waar iedereen over schrijft. Reizen is super en het is een belangrijk onderdeel van mijn leven, maar ik ben ook ontzettend blij met mijn thuisbasis in Utrecht en op reis vind ik zeker niet alles gaaf, prachtig en leuk. Zo zijn er bestemmingen die ik niet meer zal bezoeken, ben ik ook eens erg ziek op reis geweest en is ook het digitale nomadenbestaan (ook zoiets waar veel alleen maar positief over schrijven) zeker niet zo mooi als sommige doen voorkomen. Daar mag best eens wat meer over geschreven worden.

    Over Myanmar lees ik inderdaad ook alleen maar positieve verhalen. Jammer dat het zo is tegengevallen voor jullie en heftig om te lezen wat er daar zich zoal afspeelt. Ik schrik ervan dat zware mishandeling zo aan de orde van de dag lijkt te zijn. Begrijpelijk ook dat jullie twijfelen wat te doen op zo’n moment als verder ook niemand anders ingrijpt. Je bent toch in een vreemd land en daardoor voorzichtig. In ieder geval goed dat je het aankaart, dat brengt andere reizigers weer op de hoogte van ook de minder leuke ervaringen.

  14. Taina schreef:

    Jemig wat heftig om mee te maken zeg! Ik zou me ook niet meer prettig voelen in een land wanneer je zoveel geweld ziet. Lekker weggaan en een plek opzoeken wat wel goed voelt.
    Reizen gaat om ontdekken toch? Dan doen jullie. En het wordt zeker gewaardeerd dat jullie eerlijk zijn. Dat is naar mijn mening waar bloggen over gaat. Je persoonlijke verhaal vertellen. Ongeacht positief of negatief.

  15. Marjolein schreef:

    Wat heftig om te lezen dit. Ook dit maak je mee tijdens reizen en laat voor jou een stempel achter op de bestemming. Ik neem aan dat iedereen dit soort dingen wel eens ervaart. Goed dat je erover schrijft, ook dit hoort erbij. Laat iedereen uiteindelijk zelf maar beslissen of hij of zij er nog naar toe gaat, dit zijn jouw ervaringen.

  16. Ook reizen is niet altijd leuk. Honden trappen en doorrijden na een ongeval ken ik van meer landen en die andere voorvallen zie ik toch ook wel eens in mijn eigen woonplaats.. Het was misschien wel een genuanceerder verhaal geworden als je het met die goede momenten in 1 artikel had geplaatst. Toch?

    • Ik geef volgens mij onderaan duidelijk aan dat mensen vooral wel naar Myanmar moeten gaan en dat het heus niet alleen maar stom is. Ik ben anderhalf naar in Azië geweest en nee, heb dit nog nooit meegemaakt. Denk dat dat best gedeeld mag worden. In een eerder dagboek is ook te lezen dat er ook wél goede momenten zijn geweest.

      • Natuurlijk mag jij dat delen. Ik vind het juist goed dat jullie er eerlijk over zijn. Ik denk alleen dat jullie gemoedstoestand de voorvallen onder een vergrootglas heeft geplaatst en de toon van dit blog voor de lezer wat generaliserend kan klinken 😉

  17. Janet schreef:

    Bah, wat een vervelende dingen om mee te maken zeg. Ik snap dat dit soort dingen je mening over het land hebben veranderd. Jammer, maar helaas. Ik ben zelf nog nooit in het land geweest en heb tot nu ook alleen maar positieve verhalen gehoord.

  18. Marcella schreef:

    Heftig dat jullie zoveel geweld hebben ervaren in Mayanmar. Lijkt me heel pittig om dat te moeten incasseren. Klinkt als een goed besluit om weg te gaan naar een plek die wél fijn is. In jullie geval was dat Thailand. Cuba was ons ding niet echt. Dat is heel persoonlijk, en mag absoluut uitgesproken worden. Daarom schreef ik het artikel ‘1 keer, maar nooit weer’ over Cuba 🙂

  19. Marco schreef:

    Als een kind of een dier wordt mishandeld zeg je er iets van. Als local of als toerist; dat maakt niet uit. Je bent immers mens. Vind ik hoor.

  20. remko van geest schreef:

    Goed om dit te melden. Inderdaad lees je nooit over zulke zaken, maar het geeft wel een veel beter beeld dan allerlei hoera verhalen. Ik heb zelf in Nepal gereisd, een prachtig land, maar de armoede, het straatvuil en de zeer slechte wegen hebben wel een stempel gedrukt. Ook zaken die je maar weinig leest.

Reageer op dit artikel

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.