Dagboek #47 | Vlog #2 | “Follow the bus”

Gepubliceerd op: 28-05-2017

De tijd gaat snel want we wonen nu alweer bijna twee weken in een huis met Talia, Kirsten haar Australische collega. Twee weken geleden las je dat Kirsten plotseling (abrupt) een baan aangeboden kreeg, en dat we een hoop gezelligheid op de camping hebben gehad. Verder kon je onze eerste heuse vlog zien. In dit dagboek kun je lezen hoe we de eerste periode in ons huis in Kununurra zijn doorgekomen. En natuurlijk hebben we ook deze week weer een video update voor je.

Vlog #2

De week begon niet zo erg goed

Kununurra is een dorp met zo’n 6000 inwoners dat vooral draait op de landbouw. Deze regio is voornamelijk bekend van verschillende fruitsoorten en sadelhout. Deze tweede is de grootste werkgever dus toen ik bij The Jobshop hoorde dat de deze boerderij waarschijnlijk failliet gaat, door een slecht oogstseizoen, betekent dat niet veel goeds voor het aantal banen dat er beschikbaar zal komen. The Jobshop is een arbeidsbureau dat backpackers helpt met het vinden van een baan, voornamelijk in de fruitteelt. Op vrijdag is “announcement day” bij The Jobshop dus toen we met een stuk of 50 backpackers het slechte nieuws hoorden, ging er een golf van wanhoop door de ruimte. Achteraf hoorde ik dat het grootste deel van de backpackers snel hun spreekwoordelijke biezen hebben gepakt om hun geluk ergens anders te zoeken.

Kirsten heeft de grootste moeite in haar element te komen en dat wordt voornamelijk veroorzaakt door het baantje als serveerster. Van tevoren hebben we gezegd dat we niet in de horeca willen werken, vanwege het hoge stressgehalte. Maar omdat dit op een presenteerblaadje werd aangeboden (spreekwoordelijk dan), is ze erop ingegaan. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ze er even doorheen zat. Aan het begin van de tweede werkweek bereikt de stress in het restaurant een hoogtepunt en Kir verteld de eigenaresse dat ze de week afmaakt, maar daarna niet meer terug zal komen.

Op dat moment besluiten we al snel dat we na Kirsten haar laatste dag Kununurra gaan verlaten om verder te gaan richting Darwin. Ook mede omdat de kans op werk voor mij steeds kleiner lijkt, dreigt het Kununurra avontuur korter te duren dan gepland…

The Pumphouse, Kununurra

The Pumphouse

De volgende dag krijgt Kirsten een telefoontje van de eigenaresse dat ze haar helemaal niet kwijt wil. Dat is natuurlijk altijd mooi om te horen! Uiteindelijk spreken ze af dat ze vier dagen werkt in plaats van de zes dagen die ze in eerste instantie zou draaien, wat het een stuk draagbaarder maakt. Vier dagen geeft een stuk meer ademruimte en ook lijkt de sfeer in het restaurant nu een stuk beter dan in het begin. Het zal wel te maken hebben met het hoogseizoen dat hier nu start. Dat is één probleem getackeld. We besluiten het een week aan te kijken, dus als ik aan het einde van de week nog geen werk heb gevonden dan zullen we Kununurra alsnog verlaten…

“Follow the bus”

Elke week komen de eigenaren van een fruitplantage eten bij The Pumphouse, het restaurant waar Kir werkt. Talia kent de mannen maar al te goed en vraagt voor me of ze nog een plekje hebben voor een werklustige backpacker. Dat blijken ze wel te hebben en die avond krijg ik het telefoonnummer van de bananen-opperbaas. Hij vertelt me dat de aannemer, genaamd Krishna, me over een uurtje zal bellen.
Ik bereid me mentaal voor op een telefoongesprek met een Indiër, en dat is maar goed ook. Het telefoongesprek duurt ongeveer 15 seconden. Hier de dialoog:

  • E: “Hello, this is Erick spreaking.”
  • K: “Yeah, you look for job?”
  • E: “Uhh.. Yes, that’s right.
  • K: “Where you live?”
  • E: “In town, near the Coles. Wait, let me look up the str….”
  • K: “Monday, 5:30, follow the bus at Coles”
  • E: “Uhh.. yeah, ok.. Wait, what bus?”
  • *tuut tuut tuut tuut*

Maandagochtend: Na tien minuten te hebben gewacht besluit ik Krishna maar eens te bellen. Hij is me blijkbaar vergeten en een paar minuten later rijdt er een jeep (geen bus) de parkeerplaats op. Krishna (een andere Krishna) stapt bij me in om me de weg te wijzen naar de boerderij. Krishna 2 vertelt me dat Krishna en hij uit Nepal komen, maar daar blijft het ook wel bij. Blijkbaar hebben Krishna’s niet zoveel te vertellen.

Anyway.. All good.. Ik wordt in een team gestopt dat verantwoordelijk is voor ‘bagging’, rijpende bananentrossen voorzien van een plastic zak om te voorkomen dat de bananen te veel verkleuren. Het idee is dat we in een week tijd alle velden bij langs gaan en op maandag begint het allemaal weer van voor af aan. Elke week hetzelfde rondje. Het is laagseizoen en daarom doen we de alle akkers met zijn zessen; vier Maleisiërs, een Italiaan en ik. Ik ga vol gezonde motivatie van start om te laten zien dat ze me niet voor niets hebben aangenomen, maar al snel blijkt dat de Maleisische jongens het vooral rustig aan doen. Elk halfuur wordt er een pauze genomen. Het blijkt zo te zijn dat wanneer we alle velden gedaan hebben de week erop zit dus daarom doen ze vooral rustig aan om toch vijf dagen te kunnen werken. Ja, wie ben ik dan om wel om ervoor te zorgen dat we wel zo snel mogelijk alles te baggen. Over een paar weken wordt het warmer waardoor het aantal bananen ongeveer vertienvoudigd. Oefenweken, laten we maar zeggen.Bananen in Kununurra

Feitje: Rijpe bananen zijn eigenlijk veel bruiner van kleur, maar omdat wij ze niet kopen als ze niet geel genoeg zijn worden de bananen beschermd tegen zonlicht.

Weekend!

Zaterdag zijn we beide vrij! Iets dat de komende tijd waarschijnlijk niet veel vaker zal gebeuren dus besluiten we op pad te gaan! Het plan is om naar Emma Gorge en Zebedee Springs te gaan, maar als we om 12 uur in te auto zitten dan bedenken we ons ineens dat Zebedee Springs om 12 uur sluit… kudt… We keren om en belanden bij Zebra Rock, dat helemaal geen rock blijkt te zijn, maar een galerij. Omdat we niet echt galerijers zijn besluiten we op een steiger over de rivier neer te ploffen en daar een meegebrachte wrap te eten en de vissen te voeren. Dat was het hoogtepunt van Zebra Rock voor ons. We stappen in de auto om verder te rijden naar Swim Beach, een parkje gelegen aan het meer van Kununurra. Hier blijven we een paar uurtjes om toch van onze vrije tijd te genieten en schieten.

Elephand Rock vanaf Zebra Rock Gallery

Kir op Swim Beach

Swim Beach, Kununurra

De komende weken

De komende weken zullen vooral in het teken staan van werk. Hoofd naar beneden en gaan. Hoe vervelend ook… We zijn tenslotte naar Australië gegaan om geld te verdienen. Natuurlijk hopen we de binnenkort nog samen een dagje vrij te zijn om alsnog naar Emma Gorge en Zebedee Springs te gaan. We gaan het zien…

Erick | Travelaar.nl - Als je een relatie hebt met iemand die het reisvirus heeft, duurt het niet lang voordat jijzelf hier ook mee bent aangestoken. Travelaar is mede hierdoor ontstaan en hiervan heb ik geen moment spijt gehad. Net zoals reizen een deel van mijn leven is geworden is Travelaar dat nu ook. Ik neem vooral de technische kant van de website op me, zoals web development, foto- en videobewerking maar ook schrijf ik af en toe een artikel.

Lees meer

6 reacties op “Dagboek #47 | Vlog #2 | “Follow the bus””

  1. Rianne schreef:

    Weer geweldig leuk💋💋❤❤

  2. Marcella schreef:

    Top dat jullie beide weer werk hebben. Veel succes de komende weken. En hopelijk kunnen jullie de bezienswaardigheden alsnog bekijken voordat het er gesloten is 😉

  3. Peter schreef:

    Elke dag weer anders. Met en zonder stress het blijft een geweldige ervaring.

  4. Lotte schreef:

    Hopelijk vallen de baantjes ook nog mee na enkele dagen, elke dag is weer €€ erbij. (of beter gezegd AUD ;-)) Succes ermee en denk eraan: nu afzien = more fun later!

  5. Susan schreef:

    Jullie blog en avonturen blijven heerlijk om te lezen!! Lekker leesvoer voor ons, daar wij binnen 2 weekjes Kalgoorlie en ons oranje werkpakje (yess, we hebben het volgehouden! :)) ook gaan verruilen voor nieuwe avonturen in het Noorden. Looking forwardddd.
    Chantal & Susan

Reageer op dit artikel

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd.